Szlak niebieski rowerowy Ornontowice - Woszczyce

Numer szlaku: 291

Bardzo ciekawa trasa, bogata zarówno w przyjemna dla oka widoki, jak i w kilka wartych wartościowych zabytków. Prawie w całości wiedzie przez drogi o znikomym ruchu samochodowym, choć są to drogi asfaltowe, tak więc jak najbardziej można pokonać trasę rowerem szosowym.

Choć trasa zaczyna się w Ornontowicach, a kończy w Woszczycach, to jednak w tych dwóch krańcowych miejscowościach nie ma żadnych oznaczeń tej trasy. Te występują zaś na terenie gminy Czerwionka-Leszczyny, a konkretnie przez jej miejscowości Dębieńsko, Bełk i Palowice, przez które się przejeżdża. Oznaczenia tam są bardzo dobre, często występujące i dobrze widoczne – choć częściej są to namalowane znaki, niż metalowe tabliczki.

Trasa jest połączona z innymi trasami regionu: na północy z niebieską pętlą rowerową powiatu mikołowskiego, mniej więcej w połowie drogi z główną trasą rowerową Górnego Śląska na linii wschód-zachód, czyli żółtą trasą nr 2 (Katowice-Głubczyce), zaś na południu przecina ją czerwona trasa rowerowa nr 305 (Palowice-Żory).

Trasa zaczyna się na granicy Ornontowic (powiat mikołowski) i Dębieńska (powiat rybnicki). Dzisiejsza granica między tymi miejscowościami była niegdyś zachodnią granicą Księstwa Pszczyńskiego. Pierwsze oznaczenie trasy pojawia się zaraz przy torach kolejowych na granicy obu powiatów. Zaraz za nimi wjeżdżamy do Dębieńska – dawnej wsi, a obecnie jednej z 4 dzielnic miasta Czerwionka-Leszczyny. Ta stara wieś, mająca swój początek w XIV wieku, po kilku stuleciach rozrosła się i podzieliła na część zachodnią – Dębieńsko Stare, oraz część wschodnią – Dębieńsko Wielkie. Od kilku lat podział ten jest jeszcze mocniej widoczny, ze względu na wybudowaną autostradę A1, która przedziela obie części Dębieńska. Nasza trasa wiedzie przez Dębieńsko Wielkie, mając cały czas autostradę po prawej stronie. Po krótkiej jeździe docieramy do centrum Dębieńska Wielkiego, ze sklepami i placem zabaw. Tutaj warto skręcić w lewo aby dotrzeć do najważniejszego zabytku Dębieńska - widocznego kościoła parafialnego św. Jerzego, pochodzącego z 1802 roku.

Wracając dalej na trasę, wjeżdżamy w ulicę Bełkowską, która wśród malowniczej alei kasztanowców, uznanych za pomnik przyrody, prowadzi nas na południe. Wjeżdżając do lasu, opuszczamy Dębieńsko i wjeżdżamy do Bełku – wsi w gminie Czerwionka-Leszczyny. Jadąc lasem można nawet nie zauważyć, że jedziemy zachodnim obrzeżem wzgórza Ramża, które jest najwyższym naturalnym wzniesieniem Płaskowyżu Rybnickiego (325 metrów n.p.m.). Wzgórze to jest porośnięte lasem, w tym ponad stuletnimi bukami, zaś na jego szczycie znajduje się ważny radar meteorologiczny IMGiW (Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej). Po wyjeździe z lasu przecinamy kolejno żółtą trasę rowerową nr 2, tory kolejowe ważnej linii kolejowej nr 140 (na trasie Katowice-Rybnik) a potem rzekę Bierawkę. Docieramy do ulicy Głównej, będącej drogą wojewódzką nr 925. Warto na niej skręcić z trasy w lewo, aby po chwili dojechać do ulicy Kościelnej. Tutaj widać nowy murowany kościół, ale zaraz a nim, blisko rzeki leży zabytkowy drewniany kościół św. Marii Magdaleny, leżący na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. Wybudowany został w 1753 roku, w popularnej wówczas w regionie konstrukcji zrębowej, kryty zaś jest gontem. W 2007 roku został zamknięty i od tego czasu przechodzi gruntowny remont. Tuż za nim leży inny ciekawy obiekt - ziemny kopiec z murowaną kaplicą, tzw. „Górka Lukasów”. Jest to dawne grodzisko, które w średniowieczu mieściło siedzibę chłopa Bełka – protoplasty wsi. Osobnik ten niegdyś pełnił funkcję książęcego urzędnika celnego przy przebiegającym niedaleko trakcie handlowym z Polski na Morawy. W 1860 roku powstała na szczycie kaplica grobowa rodziny Lukasów – dawnych właścicieli Bełku. Pod kopcem widać zieloną tabliczkę, oznajmiająca nas, że jesteśmy już na terenie Cysterskich Kompozycji Krajobrazowych Rud Wielkich, które są największym parkiem krajobrazowym w województwie śląskim. W jego obrębie będziemy kontynuować trasę. Po zwiedzeniu obu miejsc w centrum Bełku, ulicą Główną wracamy do trasy, wjeżdżając w ulicę Majątkową.

Po długim prostym odcinku skręcamy w lewo w ulicę Wysoką, zaś potem na ulicy Palowickiej w prawo, by po chwili w lewo. Tutaj opuszczamy Bełk i wjeżdżamy na teren kolejnego sołectwa – Palowic. Dalej ulicami Gojowiec i Szeroką docieramy pod kaplicę św Floriana z 1870 roku. Tutaj, na skrzyżowaniu dróg, przecinamy czerwoną trasę rowerową nr 305 i jedziemy dalej prosto ulicą Woszczycką. Po chwili widzimy po lewej leżący przy drodze zabytkowy drewniany kościół Trójcy Przenajświętszej. Wybudowany w latach 1594-1606 kościół, jest obecnie najważniejszym zabytkiem Palowic. Tak samo jak wcześniej mijany kościół w Bełku, także i ten znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. Wartym uwagi jest fakt, że kościół ten ma wolnostojącą, drewnianą dzwonnicę z aż trzema dzwonami – rzecz nie często spotykaną w regionie. Za kościołem, z ulicy Woszczyckiej, po chwili jazdy skręcamy w prawo w ulicę Nową, gdzie tuż za budynkiem Centrum Dystrybucji Wędlin skręcamy w lewo w ulicę Pawłowską, która tak naprawdę jest ścieżką prowadzącą w Las Gąszcz. Zaraz za wjazdem w las, opuszczamy Palowice i tym samym powiat rybnicki i wjeżdżamy do Woszczyc – dzielnicy Orzesza w powiecie mikołowskim. Tutaj kończą się oznakowania niebieskiej trasy rowerowej nr 291, a zamiast tego spotykamy pierwsze tabliczki żółtej trasy rowerowej powiatu mikołowskiego – jednej z 5 niedawno powstałych autorskich i autonomicznych tras rowerowych powiatu mikołowskiego. Gdybyśmy skręcili w lewo, zgodnie ze wskazaniami tabliczek, jadąc żółtą trasą rowerową, dotarlibyśmy do początku czerwonej trasy rowerowej nr 305 (Palowice-Żory) i dalej do Zazdrości - kolejnej z dzielnic Orzesza. Jadąc zaś w lesie dalej cały czas prosto, po wyjeździe z lasu dojechalibyśmy do drogi krajowej nr 81 (Katowice-Skoczów), po przekroczeniu której znaleźlibyśmy się w centrum Woszczyc. Tam przy ulicy Długosza znajdują się dwa ważne i ciekawe zabytki dzielnicy: dwór Szczepańskich z XVII wieku oraz zespół kościoła parafialnego z XVIII wieku. Na tej samej ulicy można „złapać” zieloną trasę powiatu mikołowskiego, którą jadąc na południe dotarlibyśmy do granic z miastem Żory.

Dodaj swoją opinię

Zaloguj się aby dodać opinię