Limba

flora

Sosna limba występuje wyłącznie wysoko w górach. W Polsce – tylko w Tatrach (jeśli chodzi o jej naturalne występowanie). W górach gdzieniegdzie spotyka się dobrze zachowane fragmenty reliktowych borów limbowo-świerkowych. Można je podziwiać m.in. na stokach Żabiego nad Morskim Okiem oraz Orlej Ściany i Czuby Roztockiej (nad Doliną Roztoki).

Już z daleka łatwo odróżnić te drzewa od świerków: świerki są chude i spiczaste, limby – grubsze i zaokrąglone, szczególnie na wierzchołkach. Ich zieleń jest też ciemniejsza i głębsza niż zieleń świerków. Od pozostałych gatunków sosen występujących w Polsce limbę można odróżnić po tym, że jej igły rosną w pęczkach po pięć sztuk, podczas gdy u kosodrzewiny i sosny zwyczajnej – po dwie.

Rozsiewanie nasion limby dokonuje się dzięki udziałowi zwierząt, dla których nasiona są wysokokalorycznym źródłem pokarmu. W latach urodzaju ptaki i gryzonie mają zwyczaj gromadzenia zapasów nasion w swoich spiżarniach, o których czasem zapominają. Nasiona po pewnym czasie kiełkują. W Tatrach nasiona limby są rozsiewane przede wszystkim przez orzechówki, wiewiórki i dzięcioły.

Limba jest bardzo mocnym i wytrzymałym drzewem, niezwykle odpornym na mróz i wiatr. Przystosowanie tego gatunku do zimnego klimatu potwierdzają obserwacje laboratoryjne, które wykazały, że treść komórek w igłach limby nie przemarza w temperaturze obniżanej stopniowo do -60°C. Dla porównania: świerk marznie już przy -35°C.

(Limba, królowa tatrzańskich borów, Tomasz Skrzydłowski, Tomasz Zwijacz-Kozica).

Dodaj swoją opinię

Zaloguj się aby dodać opinię