Świstak

fauna
  • Świstak. Fot. Łukasz Janczy

Świstak tatrzański to niewielki ssak należący do gryzoni. Ma duże siekacze, krępe i zwinne ciało, a przed zimą staje się tłusty i ospały.

W Tatrach zwierzęta te żyją na wysokości od 1500 do 2300 m n.p.m. Większość ich stanowisk zlokalizowana jest w piętrze hal, tj. powyżej 1800 m n.p.m.

Świstaki to zwierzęta towarzyskie i rodzinne. Żyją w koloniach. Na ostoje wybierają miejsca, z których mogą swobodnie obserwować okolicę. Jako punkty obserwacyjne najczęściej wykorzystują duże głazy. Lubią wygrzewać się w słońcu i żerować wśród kamieni. Zazwyczaj jeden z osobników czujnie obserwuje okolicę. Gdy zauważy coś niepokojącego, wydaje ostrzegawczy świst, a wtedy pozostałe zwierzęta umykają do nor.

Przed zimą świstaki intensywnie żerują, by zebrać spory zapas sadła na zimę. Jesienią są już tłuste i mało ruchliwe. Na przełomie września i października cała rodzina układa się do snu zimowego. Zasypiając, świstak zwija się w kłębek. Temperatura jego ciała obniża się z 36°C do zaledwie 8–10°C. Serce spowalnia, oddechy są rzadkie. W czasie snu zimowego świstak budzi się regularnie co mniej więcej trzy tygodnie, by oddać mocz w jednej z komór nory. Hibernacja kończy się z reguły pod koniec kwietnia. Świstaki wykopują się wówczas z nor. Są wtedy chude i dosyć słabe. Muszą szybko uzupełnić zapasy energii. Podczas snu zimowego tracą bowiem nawet 2/3 swojej wagi sprzed hibernacji. Tymczasem zwierzęta rozpoczynają wtedy okres godowy. W okresie od ok. 20 maja do 10 czerwca na świat przychodzą małe świstaki. Samica rodzi z reguły od 1 do 6 młodych.

Świstak jest gatunkiem zagrożonym i chronionym. W przeszłości kłusownicy doprowadzili bowiem do niemal całkowitego wytępienia tego zwierzęcia. Na świstaki polowano, wykopując je z nor w czasie snu zimowego.

Dodaj swoją opinię

Zaloguj się aby dodać opinię